MALO PRIČE O MUZICI...

Poštovani posjetioci, focaonline.info, moje ime je Nemanja i ovdje sam zadužen za pisanje tekstova koji bi imali izrazito muzički predznak i služili uglavnom kao neka vrsta preporuke za Vas, ukoliko ne znate šta bi trenutno slušali.

 

 

E sad, daleko od toga da sam neki ekspert za ovu oblast i možda se u muziku razumijem kao majstor Rile u hadronski sudarač čestica u Cernu, ali obzirom da imam protekciju u “režiji” ovaj i naredni tekstovi biće vam dostupni na našem portalu.

 

Kada sam dobio ponudu da pišem neku vrstu muzičke kolumne na ovom portalu bio sam iskreno u dilemi da li to ima ikakvog smisla obzirom na današnji nezavidan položaj same muzike u našem “novokomponovanom, propalom društvu”. Ja ne znam ko danas obraća naročitu pažnju na muziku. Tek poneki Mohikanac. Kada ste zadnji put sreli nekoga ko Vam je preporučio da preslušate dobar album, bend, izvodjača (Vlada Georgijev se ne broji zbog disciplinovanog ženskog slušalačkog tijela), da ne kažem ploču…da,postojale su u drevna vremena i te čudne naprave.Zvale su se ploče.

 

Eto i zgodne teme za prvi tekst. Gramofonske ploče. I nekih pedesetak godina ranije,pa sve do konca osamdesetih za generacije madih, a i nešto starijih naših sugrađana baš te ploče su bile neka vrsta statusnih simbola njihove mladosti. Bile su u LP (longplay) format, iliti doslovno dugosvirajuće na kojima se nalaze albumi i “single”, manjem formatu na kojem bi sa obje strane bila nasnimljena po jedna pjesma, obično ona najreprezentativnija, što bi danas rekli hit. Naši roditelji su ih sakupljali (jesu, jesu, pitajte ih) i okupljali se jedni kod drugih da bi preslušavali nove pjesme i albume, u početku Beatlesa, Rolling stonesa, Bob Dilana, Indexa, Silueta, Djordja Marjanovića, Lea Martina, kasnije Pink Floyda, Led Zeppelin-a, Queen-a, Jetro tull-a, Deep purple-a, Smaka, Riblje čorbe, Bijelog dugmeta, potom je došlo vrijeme i za Police, EKV, Haustor. Taj fenomen govori nešto o mjestu koje je muzika zauzimala dugi niz godina u socijalnom okruženju mlađih generacija naših sugradjana, a i uopšte mladih bivše nam države…a onda su došle devedesete, tužne i nesretne, fobične.U udžbenike i u čitankeušle su bitangeobične.

 

Sa novom postavkom sistema društvenih “vrijednosti” muzika je, logično, ostala negdje duboko u ofsajdu razuma, tako da danas u glavama omladine imamo čudan kolaž neartikulisanih tonova, vokativa i krikova prošaran primitivnom inteligencijom jednoćelijskih ideja koji se naziva muzika prezentuje se i prodaje u svim mogućim prilikama. Ono što se nekada zvalo kič i šund i na šta se plaćao visok porez za objavljivanje ukoliko to Republička komisija za kič i šund (da, da, rođaci, i to je postojalo) okarakteriše kao  takvo danas je prilično mainstream. Zašto je tako i zašto je muzička evolucija krenula u pravcu obrnutom pravcu kazaljke na satu, prosudite sami, ali nije uvijek bilo tako. I ne mora biti.

 

Do skorog viđenja!

 

 

 

Podijeli
comments

Omladinski pokret_FB

Brojač posjeta

Danas152
Juče576
Ove sedmice2963
Ovog mjeseca13491
Ukupno1245752
petak, 20 oktobar 2017 08:53

Trenutno posjetilaca

Ko je na mreži: 52 gostiju i nema prijavljenih članova