BORIŠA STAROVIĆ (1940-2005)

Danas, 16. maja 2013. godine navršava se osam godina kako sa nama više nije akademik prof. dr Boriša Starović, osnivač i dekan Medicinskog fakulteta u Foči, rektor Univerziteta u Istočnom Sarajevu, univerzitetski profesor, naučnik, hirurg, savremenik, vizionar, veliki čovjek i iskren prijatelj.

Prof. dr Boriša Starović rođen je u Sarajevu 1940. godine. Gimnaziju je završio 1958, a Medicinski fakultet u Sarajevu 1964. godine kao jedan od najboljih studenata generacije. Godine 1972. je postao asistent predmeta hirurgija na Medicinskom i Stomatološkom fakultetu u Sarajevu. Od 1985. je bio prodekan, a od 1988. dekan Medicinskog fakulteta u Sarajevu. Specijalizovao se u oblasti opšte hirurgije 1973, a nakon toga u oblasti plastične i rekonstruktivne hirurgije 1976. Kao stipendista Velike Britanije tokom 1976. i 1977. se specijalizovao širom Ujedinjenog Kraljevstva.

Doktorirao je 1981. na temu rekonstruktivne hirurgije šake, što je ujedno bila prva doktorska disertacije iz ove oblasti medicine u Jugoslaviji. Bio je jedan od osnivača odjeljenja za plastičnu i rekonstruktivnu hirurgiju Hirurške klinike UMC Sarajevo, čiji je direktor postao 1977. godine.

Kada je počeo rat u Sarajevu, 6. aprila 1992, na njega je pokušan atentat, a 400 dana je, do izlaska iz Sarajeva i odlaska u Srpsko Sarajevo, bio u zatočeništvu u Hirurškoj klinici čiji je bio direktor. U januaru 1993. godine napušta Sarajevo i odlazi u Srpsko Sarajevo.

Sa početkom rata 1992. godine nastavni proces na svim fakultetima zamire, a profesori sa sarajevskog Medicinskog i Stomatološkog fakulteta osjetili su potrebu da osnuju novi fakultet, sa starom tradicijom, na novom prostoru. Predvođeni dr Borišom Starovićem i dr Olgom Blagojević u ljeto 1993. godine borbeni profesori vaskrsnuše rad fakulteta i univerzitetskoj mladosti, kataklizmom zahvaćenih prostora, omogućiše da okončaju započeto. Na mjesto dekana Medicinskog fakulteta na srpskom prostoru imenovan je upravo prof Starović.

Od 2000. godine prof Starović obavlja dužnost rektora Univerziteta u Srpskom Sarajevu, a pored toga bio je dopisni član Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske od 27. juna 1997, a redovni član postaje 21. juna 2004. godine. Bio je generalni sekretar ANURS u periodu od 27. marta 1998. do 4. maja 2000, i potpredsednik ANURS od 4. jula 2004. do 16. maja 2005, te predsjednik Odjeljenja za medicinske nauke ANURS.

Svi njegovi planovi i želje prekinuti su 14. maja 2005. godine kada se profesorovo zdravstveno stanje naglo pogoršalo. Samo dva dana kasnije, 16. maja 2005. godine, preselio se u vječnost.

Studenti Medicinskog fakulteta pamte dr Starovića kao velikog profesora i odličnog pedagoga koji im se posvetio cijelim bićem. Znao je imena svojih studenata, odakle su, pa čak i s kim se zabavljaju. Bio je i profesor, i roditelj i najbolji prijatelj svojim studentima. Vrlo često je u kasnim večernjim časovima obilazio čitaonice fakulteta. Ukoliko bi zatekao studente kako uče, sjeo bi i do ranih jutarnjih časova objašnjavao im teško gradivo medicine. Čak, kada bi svoje studente ugledao u kafićima zastao bi, potom im prišao i savjetovao da idu i uče, jer je "u znanju blistava budućnost". Učio ih je da postanu radni, vrijedni i dobri ljudi, jer su tek tada spremni da u potpunosti prihvate humani poziv ljekara.

Saradnici su ga upamtili kao pravednog, vrijednog čovjeka sa jasnom i preciznom vizijom, kao velikog savremenika kojem niti jedno tehnološko dostignuće ili inovacija u cijelom regionu nije mogla promaći. Imao je želju da napravi univerzitetski medicinski centar koji će obrazovati mlade kadrove - uspio je u tome.

Tokom akademske i karijere univerzitetskog profesora bio je mentor ili član u 22 magistarska rada i 8 doktorata na Medicinskom i Stomatološkom fakultetu. Nosilac je ili učesnik, preko 20 naučno - istraživačkih projekata u zemlji i inostranstvu. Organizator desetak kongresa, internacionalnih stručnih sastanaka i brojnih domaćih simpozijuma. Za svoj rad, zasluge u radu dobio je Šestoaprilsku nagradu grada Sarajeva, Prvomajsku nagradu BIH, Medalju rada te 1990. godine Povelju humanosti Jugoslavije. Novembra 2002. godine dobio je nagradu Hipokrat za životno djelo, a 2003. Veliki pečat za postignute rezultate u profesiji.

Iza sebe je ostavio velika djela, neizbrisiv trag i veliki pečat u istoriji akademske zajednice Univerziteta u Istočnom Sarajevu. Njegovi studenti, saradnici i kolege, počastvovani činjenicom da su ga poznavali, i danas često citiraju velikog profesora, prate njegovu viziju napretka i iz dana u dan rade na izgradnji ljepšeg, boljeg i kvalitetnijeg akademskog života.

Dragi naš profesore, neka Vam je vječna slava i hvala!

Izvor: Univerzitet u Istočnom Sarajevu

 

Podijeli
comments

Omladinski pokret_FB

Brojač posjeta

Danas75
Juče714
Ove sedmice3436
Ovog mjeseca13994
Ukupno1174901
nedelja, 25 jun 2017 04:01

Trenutno posjetilaca

Ko je na mreži: 82 gostiju i nema prijavljenih članova